Witajcie.
Wróciłam na wioślarz. Ćwiczenia cardio/wytrzymałościowe są mi potrzebne na wzmocnienie. Przez ostatni tydzień jadłam bez liczenia kalorii ale i tak zszedł prawie kilogram, bo robiłam średnio 10000 kroków dziennie.
Jestem mocno przeziębiona i mam gorączkę, ale spróbuję choc trochę chodzić i ćwiczyć w tym tygodniu. Będę się też starać wreszcie ciąć kalorie. Trzymajcie kciuki, bo dawno tego nie robiłam. Moze to mnie zmobilizuje do pisania.
Waga na dziś: 78,2kg
Cześć, nie było mnie tyle czasu, że pewnie spisałyście mnie na straty. I pewnie macie rację. Nie mogę obiecać, że tu będę regularnie, choć zakładam, ze może mi to pomóc. Jestem jednak mocno przybita i bardzo zmęczona, wiec te nieliczne chwile, kiedy mam na coś chęć wykorzystuję na maksa, niekoniecznie na pisanie.
Update: z moim ukochanym jest źle, wiemy już, ze nie będzie lepiej, walczymy o każdy dobry dzień, ale nasze życie w takim zwyczajnym rozumieniu: wakacje, wyjścia, spacery nawet, się skończyło. W dobre dni ma apetyt, siły na żarty czy 10 minut spaceru, w kiepskie dużo śpi i ma wszystkiego dość.
Potrzeba stała się dla mnie motywacją do walki. Ćwiczę siłowo codziennie ok. 20 minut, to pomaga walczyć z nastrojem i dodaje mi sił fizycznych, ktorych też potrzebuję jako partnerka chorego. Najpierw było ciężko, miałam wiele lat zastoju, ręce i nogi mdlały po 2-3 minutach, teraz po 3 miesiącach codziennych ćwiczeń ciało zaczyna się zmieniać, mimo wagi 79kg jeszcze nigdy tak nie wyglądało.
Latem planuję do treningu siłowego dołożyć codziennie godzinę spaceru i roweru dziennie (obecnie tylko spacer z psem 20 minut). I dietę, bo teraz nie patrzę co jem byle mieć siłę przetrwać dzień. Redukcja na pewno pomoże mi sie poczuć pewniej, bo trochę mi jednak wciąż zależy.
Nie wiem kiedy znów się odezwę, ale postaram się, potrzebuję gdzieś upuścić emocje, a nikt z mojego otoczenia nie zrozumie zwłaszcza w obliczu tego co sie dzieje w moim życiu.
Trzymajcie się
